Centraal in Apocalyptische tijden staan het jaar 2000, de 21e eeuw en het derde millennium. Nu de twintigste eeuw zoveel menselijke utopieën heeft afgevoerd, wenkt als vanzelf weer het perspectief van de goden. Terug van nooit weggeweest, bevolken ze weer de hemel in geuren en kleuren. De wereld kijkt opnieuw verlangend uit naar het tijdperk van de Waterman, laat zich meeslepen door de nieuwe sjamanen of herontdekt de charmes van het zuiverste monotheïsme.
In vele opzichten ademt deze kering de milde escatologie van New Age en de rustige zekerheid van de oudste waarheden. Alles komt goed, als we ons maar openstellen. Maar elke millenniumwissel heeft ook een apocalyptisch karakter. Vertoont de geschiedenis een opgaande beweging of verval? Heirman haalt fors uit tegen de apocalyptische zinsverduistering die de halve wereld beheerst.