We willen je graag voorstellen aan Gordon Freeman, een doodordinaire wetenschapper die werkzaam is in het geheimzinnige onderzoekslab Black Mesa. Hij raakt betrokken bij een experiment dat helemaal fout gaat. Ten gevolge daarvan verschijnen er plotseling grote aantallen geheimzinnige, buitenaardse wezens, hetgeen weer leidt tot een enorm gevecht tussen de plaatselijke Marines en de zojuist gearriveerde buitenaardse bezoekers. Gordon mag dan wel een beleefde wetenschapper zijn, maar als je vast komt te zitten tussen een groep vijandig gezinde aliens en een groep al net zo vijandig gezinde getrainde killers die de opdracht hebben te schieten op alles wat beweegt, zit er maar één ding op: het dichtstbijzijnde wapen pakken en vechten voor je leven. En zo begint Half-Life, de onvoorstelbaar succesvolle PC-shooter waaraan we de herintrede van verhalen in het FPS-genre te danken hebben. Vanaf het begin van de originele openingsfilm waarin Gordon door de gangen van Black Mesa op zijn onfortuinlijke lot afloopt, weet je dat je met een bijzondere game te maken hebt. De combinatie van het sublieme level-ontwerp, de geweldige manier waarop het verhaal verteld wordt en een paar set-pieces om u tegen te zeggen maken van Half-Life een van de beste FPS-games aller tijden. Dat zijn grote woorden voor een game die in 1998 voor het eerst uitgebracht werd, maar de manier waarop Half-Life het FPS-genre sindsdien is blijven domineren, mag met recht uitzonderlijk genoemd worden. De dominantie van de PC-versie is versterkt door een groot aantal wijzigingen en updates. De meest frappante was de online-versie, Counter-Strike, waar niemand over uitgepraat raakte. Alhoewel de PS2 release van Half-Life niet over de (vaak onofficiële) modificaties beschikt, die tegenwoordig beschikbaar zijn voor de PC-versie, hebben we toch enkele verbeteringen ten opzichte van de originele code kunnen vaststellen.